Schrik

Spoedpoli

13.00 uur:
Afgelopen nacht werd ik, badend in het koude zweet, wakker. Ik moest naar het toilet maar het idee uit bed te moeten stond me enorm tegen. Ik had het zo verschrikkelijk koud. Maar goed: wat moet, dat moet, dus toch maar eruit gegaan. En daarna meteen weer terug onder de dekens. Brrr, wat voelde ik me ellendig.

Uiteindelijk was ik rond 8.45 uur weer wakker. Met opnieuw flinke tegenzin opgestaan maar ik moest toch echt mijn medicatie in gaan nemen. Nadat ik mijn eerste doses en ontbijt had gehad heb ik toch maar de koorts, die ik dacht te hebben, gemeten. Omdat deze 40,5 bleek te zijn voor de zekerheid een andere thermometer gepakt en nog een keer gemeten. Helaas ook die gaf dezelfde uitslag. 

Aangezien manlief op zijn werk was en ik hem dus niet om hulp kon vragen, zelf meteen de Poli Interne gebeld voor advies. Vrij snel belde de nefroloog terug dat hij wilde dat ik naar de spoedpoli kwam voor onderzoek. Dus meteen Herman gebeld of hij thuis wilde komen van werk om met me mee te gaan.

Al met al waren we rond 10.45 uur  binnen bij de spoedpoli. Meteen werd alles in werking gezet in verband met verdenking op Covid. Herman mocht meteen in een charmant beschermend pak, inclusief beschermbril en mondkap. En ik kreeg direct een Covid-test. In de tussentijd werden er allerlei buisjes en flesjes ( inderdaad flesjes! Voor de beeldvorming: ze lijken op mini smoothie-flesjes ) bloed afgenomen via het meteen gezette infuusnaaldje. Als je dan denkt klaar te zijn komt mededeling dat de bloedgassen ook nog moet worden bepaald. Bah! Die arteriepunctie was nou wel het laatste wat ik zag zitten.

Klaar voor wat komen gaat.

Daarna plassen op de po ( en ik heb al zo’n fobie voor mezelf ontlasten waar anderen bij zijn, beetje dat gevoel dat alles meteen op slot schiet, zeg maar ) voor de urinewaardes want je mag uiteraard meteen niet meer van de kamer af. Gelukkig kwam rond 12.15 uur het eerste verlossende bericht: Geen covid! Dus dat was meteen een flinke zorg minder. Maar ja, wat is het dan wel wat me die hoge koorts bezorgde?

15.15 uur:
Inmiddels weer thuis. Met een antibioticakuur tegen diverse bacteriën. De keuze was aan mij, of opname en intraveneus de antibiotica of met pillen naar huis. Dan is wat mij betreft de keuze snel gemaakt: naar huis dus! Opname kan altijd nog als het slechter gaat. Op de gemaakte longfoto was wel wat vocht achter de longen te zien maar volgens de arts verwaarloosbaar. Ook zat ik hoger in de bacteriën in de urine. Dus nu op hoop van zegen dat de kuur zijn werk gaat doen.

Zelfliefde

Vanochtend mocht ik me weer laten verwennen door mijn, vaste kapster, Tessie.
Zij weet precies wat ik nodig heb, heeft aan half woord genoeg en ik laat alles dan ook vol vertrouwen aan haar over. Dus inmiddels ben ik een kleurtje rijker en is mijn haar een stuk korter geworden. En zoals ik al had verwacht is het resultaat, gezien de omstandigheden, weer prima gelukt.

Ondanks de Endoxan is mijn haar nog in redelijke conditie. En gelukkig valt het tot nu toe niet uit. Wel merk ik dat het steeds dunner wordt. Maar hopelijk is ook dat van voorbijgaande aard.

De foto op mijn ‘Over mij’ pagina is vorig jaar oktober gemaakt.  Toen ik nog niet wist dat ik ziek was/ben en dus ook nog geen medicatie gebruikte. Een heel verschil met nu,  precies 8 weken op weg in mijn traject. En uiteraard zijn we er nog lang niet.

Volle maan gezicht

Gisteren had ik namelijk echt een hele slechte dag. Mijn lichaam wilde helemaal niet. Mijn hoofd was èèn wattenbrij. Doodmoe… en werkelijk alles maar dan ook alles was teveel. Maar gelukkig vandaag, ondanks weer een keer veel te vroeg wakker, voel ik me een stuk beter. Van 8.15 – 9.15 nog een uurtje op bed gelegen zodat ik het ook bij de kapper vol kon houden. En vanmiddag nog maar een uurtje proberen te pakken. Op dat vlak ben ik nog steeds heel erg zoekende naar wat werkt om het kleine beetje energie dat ik nog heb een beetje te verdelen om de dag door te komen.

Daarom was ik vandaag extra blij met mijn kappersafspraak. Even weer dat momentje voor mezelf. Dat stukje zelfliefde waar ik altijd al zoveel moeite mee heb mezelf te gunnen. Even niet alleen maar het in huis zitten, in de (Corona) veilige bubbel. Want zolang ik niet ben ingeënt en mijn weerstand zo laag is voel ik me niet zo vrij als ik zou willen. Daarom hoop ik des te meer dat het weer snel beter, lees: warmer, wordt zodat we weer naar onze escape kunnen. De caravan die al helemaal klaarstaat voor dit seizoen. Midden in de bossen. Van alle gemakken voorzien.

Zon

Een enkel zonnestraaltje…
dansend op de wind.
Op zoek naar een gezichtje
de lach van een werelds kind.
 
Om haar warmte te schenken…
om het leven te verlichten.
Om zorgen te verdrijven
en de liefde te sterken.
 
Dat ene zonnestraaltje…
vond zomaar mijn gezicht.
Wat een intens gevoel
het genieten van dat licht.
 
Dat kleine zonnestraaltje
Deed zo enorm haar best.
Ze liet me stralen en lachen
me gelukkig voelen.
 
Wat ben ik ontzettend dankbaar
Voor dat kleine geschenk.
Een kadootje dat mij vond
toen ik het zo hard nodig had.

De effecten van de medicatie eisen steeds meer hun tol. Je zou denken dat je ergens wel een keer gaat wennen aan de ‘nieuwe’ manier van leven. Maar de vermoeidheid door het slechte slapen wordt helaas alleen maar erger.

Ik neem jullie even mee in een stukje, inmiddels dagelijkse, routine: rond 23.30 neem ik de, helaas, nodige Temazepam,  zonder is slapen geen optie meer. Een half uurtje later ga ik dan naar bed en val dan gelukkig wel snel in slaap. Met de nodige plaspauzes slaap ik dan tot ongeveer half 8. Eigenlijk best goed zou je denken. Dan sta ik op en begin ik aan mijn, zoals ik het inmiddels noem, pillenontbijt bestaande uit: de eerste 7 pillen, een glas water, een bakje Griekse yoghurt en een glas gemberthee. (tegen de misselijkheid, werkt erg goed moet ik zeggen!).

Maar nog geen drie kwartier later ben ik alweer bekaf. En zit er niets anders op dan weer te gaan liggen. Meestal doe ik dat liggend op de bank met de tv zacht aan. De geluiden op de achtergrond weerhouden mijn hersenen ervan om weer als een malle te gaan razen. Vandaag heb ik, voor het eerst, besloten om terug naar bed te gaan. En daar heb ik gelukkig nog anderhalf uur kunnen slapen. Echt fijn want zonder dat zou ik opnieuw geen knip voor de neus waard zijn geweest deze dag. Al met al is dan de ochtend alweer zo goed als om. Maar daardoor heb ik wel nu een poosje in het zonnetje kunnen zitten voor de broodnodige Vitamine D. Ieder voordeel heeft zijn nadeel? Of andersom! Hoe dan ook het is inmiddels tijd voor mijn tweede sessie pillen en vanavond ronden we het af met de derde en laatste.

Teleurstelling…

Geknakt gevoel..

Net het telefonisch gesprek met de nefroloog gehad. Dat was niet de uitslag waarop ik had gehoopt. Er is geen verbetering dit keer.
De eiwitten in mijn urine zijn weer verhoogd en die in mijn bloed helaas niet. Ook de witte bloedcellen herstellen zich nog niet. Wel blijft mijn hb gelukkig stabiel dus van bloedarmoede is, nog, geen sprake.

Ook heb ik hem gevraagd naar de verzuring in mijn beenspieren die ik, sinds kort, ervaar als ik een wandeling doe. Volgens hem is dit ook een bijwerking van de Prednisolon en zijn advies is toch te proberen in beweging te blijven. Leuke uitdaging want mijn lichaam schreeuwt juist om rust, niets doen.

Toekomst…

Daarna ook nog kort gesproken over de Temazepam. Ik kan er namelijk prima op inslapen maar het doorslapen is een drama. Zodra ik wakker word, ookal is het pas na een  paar uur, lukt het niet meer in slaap te vallen. Met als gevolg dat ik veel te vroeg uit bed ga, dus de broodnodige rust niet krijg en dus ook mijn lichaam en hoofd daardoor steeds meer gaat protesteren. Iets met een vicieuze cirkel? Hoe dan ook het advies is nu: voor het slapen gaan een halve tablet en zodra ik wakker word, en het is te vroeg om op te staan, de andere helft in te nemen. In de hoop dat ik dan, alles bij elkaar opgeteld, meer uren slaap en dus rust krijg.

Al met al even weer een flinke teleurstelling. Ik had zo gehoopt dat ik de goede kant opging vooral na de vorige uitslag. Nu voelt het als twee stappen vooruit, èèn achteruit. Even slikken en weer doorgaan? Had ik al eens gezegd dat geduld niet mijn sterkste kant is? Of me overgeven aan zaken waar ik geen grip op heb? De perfectionist in mij wordt opnieuw getest. Alsof die boodschap niet al duidelijk was.

Komt daarbij nog de boodschap van  mijn werkgever, die ik afgelopen maandag kreeg, dat mijn tijdelijke contact niet zal worden verlengd. Balen als een stekker dus want ik vond mijn werk echt heel erg leuk. Eerlijk is eerlijk, vanuit het bedrijfsbelang gezien begrijp ik die beslissing. Natuurlijk zou ik bijna willen zeggen. Ik kost geld, ze krijgen er niets voor terug èn er is geen voorspelling over wanneer ik weer voldoende hersteld ga zijn om te kunnen werken. Maar f*ck wat ben ik nu verdrietig.

Maar hey… De zon schijnt, de wereld draait, ik adem en… ga door!