Weer thuis

Blue sky

Wat kan er in een paar dagen toch veel veranderen. Van 8 dagen in het ziekenhuis ineens, out of the blue, weer thuis. Totaal onverwacht kwam de zaalarts me dinsdagochtend vertellen dat alle uitslagen waar het wachten nog op was ook negatief waren. Met andere woorden: “Mevrouw, u stelt ons voor een raadsel. We kunnen uw koorts niet verklaren en dus ook niet anders behandelen dan we nu doen: dat betekent helaas voor u dat u door de koortsaanvallen heen zult moeten en de maximale, veilige, hoeveelheid paracetamol moet blijven gebruiken. En dit kan uiteraard thuis ook. Dus ons voorstel is dat u vanmiddag met ontslag gaat.”

Ow, dusssss… Wat een dubbel gevoel zeg. Natuurlijk ben ik het liefst thuis. De ‘ziekte’ om je heen in een ziekenhuis is metaal ook niet echt bevorderlijk. Maar hoe dan nu verder? Daarop was het antwoord: ‘U wordt nu, zoals we al eerder hadden gezegd als er niets uit de onderzoeken zou komen, aangemeld voor de PET-scan. Dit zal bij nader inzien in het Martini Ziekenhuis gaan gebeuren’. Waarop ik verbaasd vroeg: ‘Ow… oke, niet meer in het UMCG?’ Het antwoord was dat de scan in het Martini meer geavanceerd is. Oke.. doe mij die dan inderdaad maar. Maar omdat er wel enige wachttijd is voordat je een oproep schijnt te krijgen mag ik dit dus in mijn eigen, veilige thuisomgeving uitzitten. Wat met een steeds vaker schijnend zonnetje natuurlijk helemaal geen vervelend vooruitzicht is.

PET-scan

Dus manlief geappt: ‘Wil je me tussen 14.00 en 14.30 halen?’. Zijn verbaasde ‘Huh?’ deed me besluiten dat bellen misschien iets handiger zou zijn want het hele verhaal over de hoe, wat en waarom in de app is natuurlijk ook niet te doen. Vervolgens begonnen mijn spullen in te pakken. Goh, wat verzamel je dan nog veel in 8 dagen. Mijn koffertje puilde al snel uit dus hup snel nog een berichtje de deur uit voor extra tassen.

In de tussentijd werden mijn voorlopige ontslagpapieren geregeld en ook mijn waaknaald mocht eruit. Wat een bevrijding was dat zeg want door de medicatie en dagelijkse koorts zijn mijn aderen inmiddels in standje ‘anti-naald’ gaan staan. Waaknaald deed pijn en bij het dagelijkse bloedprikken schieten mijn aderen alle kanten op om maar die vervelende naald te ontwijken. Met alle pijn en frustratie vandien.
Maar goed,  voorlopig hebben ze even rust…. tot de PET-scan. Want voor de contrastvloeistof zal er toch echt weer geprikt moeten worden.

Gistermiddag samen naar de camping gegaan. Want ik kan, zodra de koorts weg is, ook daar prima in het zonnetje zitten. Lekker in de bossen, vogeltjes overal, de vrolijke geluiden van kinderen die spelen. Het doet toch wel erg goed hoor. Daarom gaan we vanmiddag in de herhaling. Blijven overnachten is voor nu nog geen optie voor mij. De nachtelijke koortsaanvallen breng ik voorlopig liever in mijn eigen bed door. Al heb ik ze natuurlijk liever helemaal niet meer. Maar gelukkig zijn we binnen een kwartier van thuis naar uit. Ik zeg: voorlopig niets meer aan doen!

Ons Escape-plekje.

Onduidelijkheid.

Nog steeds lig ik in het ziekenhuis en tot nu toe is er geen duidelijkheid waarom ik, nog steeds,  iedere dag koorts heb.
De bloeduitslagen laten tot nu toe geen gekke dingen zien. De CT scans die van mijn longen en buik zijn gemaakt, idem dito. De COVID test is al 3 keer negatief over een laatste 2,5 week.

Mijn bed sinds 3 mei

Gisterochtend bij de kaakchirurg geweest en op de gemaakte foto waren ook in mijn kaken geen sluimerende ontstekingen te vinden. Daarop in de middag ook nog naar de KNO arts geweest, die, na ook een neuskweek te hebben afgenomen,  het wel slim achtte om een scan van mijn holtes te laten maken en daar dus een verwijzing voor heeft geschreven. Om 5 uur gistermiddag kreeg ik al te horen dat die voor vanochtend op de planning staat. Ze maken er wel werk van. Gelukkig is het eten iedere dag prima en worden we in de watten gelegd door het verplegend personeel! Niets dan lof daarover.

Al met al komt het erop neer dat ik dus nog steeds compleet binnenstebuiten gekeerd word. Ook is al gezegd dat als er ook bij de KNO arts niets naar voren komt er een PET scan gemaakt gaat worden. En eerlijk is eerlijk voor die scan ben ik best bang voor, aangezien die wordt ingezet om dingen op te sporen die ik liever niet als oorzaak voor mijn koorts te horen krijg. Ik zou daar dan met een ambulance een dagje voor naar het UMCG moeten. Want die geavanceerde onderzoeken worden niet in een streekziekenhuis gedaan. Wanneer dat precies zou kunnen is ook nog onduidelijk dus voorlopig lijk ik hier nog niet ontslagen te worden. En dat terwijl nu net een beetje de lente begint in te zetten en ik dolgraag naar buiten wil. Weer naar onze seizoensplek in de bossen. Het ziekenhuis lijkt nog een poosje het vakantieadres te zijn dat ik aan moet houden. En die is wat mij betreft niet ‘campingwaardig’.

Dit is wat ik mis.

SEH en opname

Here we go again…

Gisteren, met 40,4 graden koorts, via de huisarts opnieuw naar de SEH doorgestuurd. En na de benodigde onderzoeken en uiteraard ook weer een Coronatest ben ik nu opgenomen op de afdeling A1 om uit te laten zoeken waar toch die koorts vandaan komt. De afspraak was dat ik tijdens een koortspiek opnieuw zou worden geprikt. In de hoop uit dit bloed meer te kunnen halen.

Vanochtend rond 5.45 uur werd ik opnieuw wakker met de bibberitus, steenkoud, dus op de bel gedrukt voor een extra deken. En dat terwijl ik er al 2 over me heen had liggen. De verpleegkundige heeft toen meteen de temperatuur gecheckt maar die was netjes 36,4. Toch wist ik toen al dat dit maar van korte duur zou zijn. Dus een uur later weer gebeld, resultaat: 38,6. Nog niet hoog genoeg…dus liever nog even doorbijten of liever gezegd doorzweten. Met om 8.30 uur het gewenste record: 40,5.
Meteen iemand van het Lab erbij om bloed te prikken en vanaf toen aan de paracetamol om de koorts te drukken. Jammer genoeg heeft het nog tot in de middag geduurd voor ik weer koortsvrij was.

Het uitzicht vanaf mijn bed

In ieder geval is nu net wel duidelijk geworden dat het geen urineweginfectie is. En de uitslagen van het bloed waren, tot dusver,  ook goed. Het wachten is nu nog op de uitslagen die op kweek staan. En dat kan een aantal dagen duren. De nefroloog wil in ieder geval nu niet zomaar weer een antibioticakuur starten zonder de oorzaak te weten dus voorlopig is het afwachten geblazen.
Ook werd er vanmiddag ineens nog gedacht aan een ontsteking in de voorholten dus dat is net onderzocht en ook daar lijkt het probleem niet te liggen.

Dus ik hou de gemoederen nog evenmin bezig met het mysterie: de koorts van Jeannette.

Update

Hoe ik me voel met mijn koude koorts

Vrijdag 30/4
Ondanks dat de antibioticakuur gisteravond afgerond was, word ik nog steeds met verhoging wakker. Gelukkig krijg ik die met paracetamol redelijk goed naar beneden. Maar blijkbaar is er toch nog ergens een infectie. Van aansterken is op deze manier nog geen sprake. En daar baal ik ontzettend van. Ik wil graag mijn dagelijkse wandelingetje weer oppakken, een boodschap kunnen doen. Maar voor nu lukt dat nog niet.
Voor nu is het zo ongeveer voor alles een beroep doen op mijn gezin. Met als gevolg vaak tranen van frustratie.
Ook een blog in elkaar draaien is bijna niet meer te doen, daarom voor nu een poosje meerdere dagen in 1 blog. Want ik wil wel het overzicht kunnen houden.

Zondag 2/5
Ik heb inmiddels maar weer een bericht naar de nefroloog gestuurd. In de hoop daar morgen ( maandag ) een reactie op te krijgen. Vanochtend had ik weer flink koorts en die was pas rond de middag, met de nodige paracetamol, gezakt naar 38 graden. Dinsdag heb ik eigenlijk weer een afspraak op de Poli maar ik ga er vanuit dat ik daar, met verhoging,  niet welkom ga zijn. Dus ik wil graag advies, wel of niet komen, hoe ga ik nu mijn herhalingsrecepten krijgen, wel of niet nog een keer bloedprikken om op kweek te zetten. Vragen, vragen, vragen….

4de dag kuren

Beetje wanhopig

Nog steeds wakker worden met verhoging/koorts (38+). Gelukkig niet meer zo hoog maar wel hoog genoeg om me inmiddels zo slap als een vaatdoek te voelen.
Mijn dagritme is dan ook zo ongeveer iets van: wakker worden, ontbijten en pillen innemen, weer slapen, kuur, lunchen, weer slapen, pillen, avondeten en om de 4 uur paracetamol. Het huishouden lukt me niet meer. Mijn spieren werken totaal niet mee.

Ik probeer soms troost of kracht te halen uit (song)teksten. 1 daarvan is het nummer Soldier arms van Di-rect waarvan hieronder het refrein:
‘Ain’t nobody out there as brave as you
You’re holdin’ your own
A million different voices
That are trying to break you
Just listen to one
The one that’s inside you
And soldier on’
©Di-rect

And soldier on! Vrij vertaald: zet door/vecht door!
Nu ik al 4 dagen koorts/verhoging heb vind ik dit wel een moeilijke worden. Daarom heb ik de nefroloog maar de vraag gesteld wat te doen. ( werkt perfect die Beterdichtbij app ). Inmiddels heb ik ook al antwoord: kuur afmaken en als de koorts niet weggaat moeten opnieuw urine en bloed op kweek. Vrijdag staat er al een afspraak bij Certe omdat ik volgende week weer naar de nefroloog moet voor controle. Afwachten dus. Geduld hebben…
Doorvechten…Soldier on!

Eigenlijk was ik gisteren al met deze blog begonnen maar ik heb nogal last van een ‘writersblock’. De vermoeidheid in mijn hoofd neemt, vooral nu, steeds meer de overhand. Mijn hoofd krijgt de woorden niet in zinnen waar ik iets mee kan. Er komt voor mijn gevoel niets zinnigs uit. En toch wil ik schrijven om later, als ik weer beter ben, terug te kunnen lezen wat er allemaal is gebeurd. De rode draad in dit traject niet kwijt te raken.

Ik, die juist altijd zo probeer om iedere dag een + te vinden waar ik me aan op kan trekken, vind het steeds moeilijker worden een lichtpuntje te vinden. Om in de tekst van Ede Staal te blijven: ” ’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west,
Of ’t wer altied wel weer licht!”

Daarom heb ik me nu voor de frisse lucht en vooral de warmte van het voorjaarszonnetje maar even een kwartiertje naar buiten gesleept. Dan moet dit vandaag maar de + zijn.