Bloedprikken enzo

De ochtend begon jammer genoeg al vroeg. En helaas helpt even omdraaien en verder slapen dan niet meer.
Dus zat ik om 5.30 uur al in de kamer. Klaarwakker!
Omdat de Temazepam, die ik moet nemen om in te slapen niet helpt om ook  door te slapen, ga ik pas rond middernacht naar bed. Dit met voorbedachte rade om te voorkomen dat ik veel te vroeg wakker word.
Gisteravond was ik echter heel erg moe en dus ging ik om 23.30 uur naar bed. Een half uurtje eerder zou moeten kunnen. Bovendien dacht ik dat, omdat ik zo moe was, ik vast langer zou slapen. Ergens mag je er toch van uitgaan dat je lichaam een keer moet ‘inhalen’?! Dus had ik zelfs voor de zekerheid een wekker gezet om niet mijn afspraak te missen!
Maar nee hoor: Inhalen hoeft blijkbaar niet bij mij. Althans niet door in 1 ruk een aantal uren extra te slapen.
Als mijn hersenen ‘aan’ gaan, gaan ze ook echt ‘aan’.

Ik had stiekem gehoopt dat met de afbouw van de Prednisolon die drukte in mijn hoofd wel zou afnemen maar tot nu toe merk ik er weinig van. En dat terwijl ik inmiddels toch, vanaf morgen op de helft van de dosering zit van waar ik mee begonnen ben. Blijkbaar heeft de Prednisolon toch een langere nasleep dan ik had gedacht.

Gisteren heb ik, noodgedwongen, mijn dagje thuis doorgebracht omdat ik 24 uur lang mijn urine moest bewaren. Vanochtend heb ik de container definitief dichtgedraaid en om 9.35 stond de afspraak voor het inleveren en het bloedprikken bij de Certe-locatie in het ziekenhuis. Gelukkig ging het prikken dit keer wel in 1 keer goed.

Toch heb ik nog steeds erg veel last van de lichamelijke en geestelijke vermoeidheid  en voor dat laatste is me, tijdens mijn laatste opnamedag in het ziekenhuis, aangeraden om met een maatschappelijk werkster te gaan praten. Niet echt overtuigd van de toegevoegde waarde heb ik toch toegestemd en de eerste gesprekken gehad. Ik geef toe dat het praten wel, tijdelijke, opluchting geeft. Maar voor handvatten heb ik, denk ik, een zwaarder traject nodig. Mijn voorkeur zou zelfs uitgaan naar een psycholoog. Alleen is dat op dit moment niet te doen. De wachtlijsten zijn minimaal een half jaar tot een jaar. Daar hebben we nu dus niets aan. Dit heb ik ook met de casemanager besproken en zij is het met me eens, hulp is nodig en dan maar gaan voor hetgeen wel beschikbaar is. Dus blijf ik bij de maatschappelijk werkster via het ziekenhuis. Misschien zijn via haar de, interne, lijntjes korter en kan zij me doorverwijzen.

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: