Moe!

Al een paar dagen ben ik meer vermoeid dan dat ik de voorgaande twee weken was gewend. Ik moest nog wel mijn rustmomenten pakken overdag maar met 2 keer zo’n 3 kwartier kon ik de dagen redelijk volhouden tot het weer tijd was om, voor de nacht,  naar bed te gaan.
Hoe het komt weet ik niet maar ik ben nu na amper 2 uur wakker zijn alweer moe. Zo moe dat mijn ogen bijna dicht vallen en mijn hoofd en lijf letterlijk uitgeput zijn. Er zit dan niets anders op dan te gaan liggen en er aan toe te geven. Ik slaap dan ook echt langer dan een uur.
Wat baal ik daarvan zeg. Denk je dat je langzamerhand wat verbetering merkt, krijg je dit.
Het meest frustrerend vind ik dat ik nu het weer beter wordt, ook niet kan wandelen. Juist dat leek me zo fijn om mijn conditie en spierkracht weer iets op peil te krijgen.
Maar doordat de energie nu wel erg laag ligt lukt dat dus niet. Na 500 meter ben ik bekaf en buiten adem.
Weer iets waar dus mijn geduld opnieuw mee op de proef wordt gesteld.
Na een ‘up’ vind ik het erg moeilijk om weer met een ‘down’ om te moeten gaan. Het accepteren dat die ‘downs’ er blijkbaar bij horen.

Ik weet het, ik mag niet klagen. De laatste uitslagen waren goed. Ik ben, mijn lichaam is, op de goede weg zoals het nu lijkt. En als alles blijft gaan zoals de verwachting is, heb ik grote kans weer beter te worden. En ja, ik ben me er ook van bewust dat de remissie niet betekent dat het niet terug kan komen. Maar met goede controles zouden we er dan op tijd moeten kunnen zijn om het dan met wat kortere, en hopelijk minder heftige effecten weer controle te krijgen.

Tot die tijd zal ik mee moeten varen in het bootje. Op een rivier met stroomversnellingen waar ik geen invloed op uit kan oefenen. Mijn karakter zegt me alleen dat ik tegen de stroom in moet peddelen, mezelf dus moet ‘vermannen’!
Grip op de situatie willen hebben/houden/krijgen. Dat dit nu niet lukt maakt me onrustig en soms ook bang.

Gelukkig zijn er ook fijne dingen. Het zonnetje schijnt, het is lekker warm dus de ramen en deuren staan open. De vogeltjes fluiten. Het zijn dan de kleine dingen die het doen!

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

4 gedachten over “Moe!

  1. Er zijn van die momenten en situaties, waarin je maar beter niet al teveel van jezelf moet eisen. Vechten tegen vermoeidheid heeft geen enkele zin, dat gaat gewoon tegen je werken. Gewoon aan overgeven en genieten van het mooie weer. Lekker je rust pakken wanneer je dat nodig hebt. En wat die rivier betreft, laat je gewoon maar even meevoeren, af en toe wat bijsturen is genoeg.
    Echt hoor, als MS patiënt weet ik wat vermoeidheid doet, zeker met dit weer.
    Hou je haaks!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: