Weer thuis

Blue sky

Wat kan er in een paar dagen toch veel veranderen. Van 8 dagen in het ziekenhuis ineens, out of the blue, weer thuis. Totaal onverwacht kwam de zaalarts me dinsdagochtend vertellen dat alle uitslagen waar het wachten nog op was ook negatief waren. Met andere woorden: “Mevrouw, u stelt ons voor een raadsel. We kunnen uw koorts niet verklaren en dus ook niet anders behandelen dan we nu doen: dat betekent helaas voor u dat u door de koortsaanvallen heen zult moeten en de maximale, veilige, hoeveelheid paracetamol moet blijven gebruiken. En dit kan uiteraard thuis ook. Dus ons voorstel is dat u vanmiddag met ontslag gaat.”

Ow, dusssss… Wat een dubbel gevoel zeg. Natuurlijk ben ik het liefst thuis. De ‘ziekte’ om je heen in een ziekenhuis is metaal ook niet echt bevorderlijk. Maar hoe dan nu verder? Daarop was het antwoord: ‘U wordt nu, zoals we al eerder hadden gezegd als er niets uit de onderzoeken zou komen, aangemeld voor de PET-scan. Dit zal bij nader inzien in het Martini Ziekenhuis gaan gebeuren’. Waarop ik verbaasd vroeg: ‘Ow… oke, niet meer in het UMCG?’ Het antwoord was dat de scan in het Martini meer geavanceerd is. Oke.. doe mij die dan inderdaad maar. Maar omdat er wel enige wachttijd is voordat je een oproep schijnt te krijgen mag ik dit dus in mijn eigen, veilige thuisomgeving uitzitten. Wat met een steeds vaker schijnend zonnetje natuurlijk helemaal geen vervelend vooruitzicht is.

PET-scan

Dus manlief geappt: ‘Wil je me tussen 14.00 en 14.30 halen?’. Zijn verbaasde ‘Huh?’ deed me besluiten dat bellen misschien iets handiger zou zijn want het hele verhaal over de hoe, wat en waarom in de app is natuurlijk ook niet te doen. Vervolgens begonnen mijn spullen in te pakken. Goh, wat verzamel je dan nog veel in 8 dagen. Mijn koffertje puilde al snel uit dus hup snel nog een berichtje de deur uit voor extra tassen.

In de tussentijd werden mijn voorlopige ontslagpapieren geregeld en ook mijn waaknaald mocht eruit. Wat een bevrijding was dat zeg want door de medicatie en dagelijkse koorts zijn mijn aderen inmiddels in standje ‘anti-naald’ gaan staan. Waaknaald deed pijn en bij het dagelijkse bloedprikken schieten mijn aderen alle kanten op om maar die vervelende naald te ontwijken. Met alle pijn en frustratie vandien.
Maar goed,  voorlopig hebben ze even rust…. tot de PET-scan. Want voor de contrastvloeistof zal er toch echt weer geprikt moeten worden.

Gistermiddag samen naar de camping gegaan. Want ik kan, zodra de koorts weg is, ook daar prima in het zonnetje zitten. Lekker in de bossen, vogeltjes overal, de vrolijke geluiden van kinderen die spelen. Het doet toch wel erg goed hoor. Daarom gaan we vanmiddag in de herhaling. Blijven overnachten is voor nu nog geen optie voor mij. De nachtelijke koortsaanvallen breng ik voorlopig liever in mijn eigen bed door. Al heb ik ze natuurlijk liever helemaal niet meer. Maar gelukkig zijn we binnen een kwartier van thuis naar uit. Ik zeg: voorlopig niets meer aan doen!

Ons Escape-plekje.

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

2 gedachten over “Weer thuis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: