Schrik

Spoedpoli

13.00 uur:
Afgelopen nacht werd ik, badend in het koude zweet, wakker. Ik moest naar het toilet maar het idee uit bed te moeten stond me enorm tegen. Ik had het zo verschrikkelijk koud. Maar goed: wat moet, dat moet, dus toch maar eruit gegaan. En daarna meteen weer terug onder de dekens. Brrr, wat voelde ik me ellendig.

Uiteindelijk was ik rond 8.45 uur weer wakker. Met opnieuw flinke tegenzin opgestaan maar ik moest toch echt mijn medicatie in gaan nemen. Nadat ik mijn eerste doses en ontbijt had gehad heb ik toch maar de koorts, die ik dacht te hebben, gemeten. Omdat deze 40,5 bleek te zijn voor de zekerheid een andere thermometer gepakt en nog een keer gemeten. Helaas ook die gaf dezelfde uitslag. 

Aangezien manlief op zijn werk was en ik hem dus niet om hulp kon vragen, zelf meteen de Poli Interne gebeld voor advies. Vrij snel belde de nefroloog terug dat hij wilde dat ik naar de spoedpoli kwam voor onderzoek. Dus meteen Herman gebeld of hij thuis wilde komen van werk om met me mee te gaan.

Al met al waren we rond 10.45 uur  binnen bij de spoedpoli. Meteen werd alles in werking gezet in verband met verdenking op Covid. Herman mocht meteen in een charmant beschermend pak, inclusief beschermbril en mondkap. En ik kreeg direct een Covid-test. In de tussentijd werden er allerlei buisjes en flesjes ( inderdaad flesjes! Voor de beeldvorming: ze lijken op mini smoothie-flesjes ) bloed afgenomen via het meteen gezette infuusnaaldje. Als je dan denkt klaar te zijn komt mededeling dat de bloedgassen ook nog moet worden bepaald. Bah! Die arteriepunctie was nou wel het laatste wat ik zag zitten.

Klaar voor wat komen gaat.

Daarna plassen op de po ( en ik heb al zo’n fobie voor mezelf ontlasten waar anderen bij zijn, beetje dat gevoel dat alles meteen op slot schiet, zeg maar ) voor de urinewaardes want je mag uiteraard meteen niet meer van de kamer af. Gelukkig kwam rond 12.15 uur het eerste verlossende bericht: Geen covid! Dus dat was meteen een flinke zorg minder. Maar ja, wat is het dan wel wat me die hoge koorts bezorgde?

15.15 uur:
Inmiddels weer thuis. Met een antibioticakuur tegen diverse bacteriën. De keuze was aan mij, of opname en intraveneus de antibiotica of met pillen naar huis. Dan is wat mij betreft de keuze snel gemaakt: naar huis dus! Opname kan altijd nog als het slechter gaat. Op de gemaakte longfoto was wel wat vocht achter de longen te zien maar volgens de arts verwaarloosbaar. Ook zat ik hoger in de bacteriën in de urine. Dus nu op hoop van zegen dat de kuur zijn werk gaat doen.

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

8 gedachten over “Schrik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: