Teleurstelling…

Geknakt gevoel..

Net het telefonisch gesprek met de nefroloog gehad. Dat was niet de uitslag waarop ik had gehoopt. Er is geen verbetering dit keer.
De eiwitten in mijn urine zijn weer verhoogd en die in mijn bloed helaas niet. Ook de witte bloedcellen herstellen zich nog niet. Wel blijft mijn hb gelukkig stabiel dus van bloedarmoede is, nog, geen sprake.

Ook heb ik hem gevraagd naar de verzuring in mijn beenspieren die ik, sinds kort, ervaar als ik een wandeling doe. Volgens hem is dit ook een bijwerking van de Prednisolon en zijn advies is toch te proberen in beweging te blijven. Leuke uitdaging want mijn lichaam schreeuwt juist om rust, niets doen.

Toekomst…

Daarna ook nog kort gesproken over de Temazepam. Ik kan er namelijk prima op inslapen maar het doorslapen is een drama. Zodra ik wakker word, ookal is het pas na een  paar uur, lukt het niet meer in slaap te vallen. Met als gevolg dat ik veel te vroeg uit bed ga, dus de broodnodige rust niet krijg en dus ook mijn lichaam en hoofd daardoor steeds meer gaat protesteren. Iets met een vicieuze cirkel? Hoe dan ook het advies is nu: voor het slapen gaan een halve tablet en zodra ik wakker word, en het is te vroeg om op te staan, de andere helft in te nemen. In de hoop dat ik dan, alles bij elkaar opgeteld, meer uren slaap en dus rust krijg.

Al met al even weer een flinke teleurstelling. Ik had zo gehoopt dat ik de goede kant opging vooral na de vorige uitslag. Nu voelt het als twee stappen vooruit, èèn achteruit. Even slikken en weer doorgaan? Had ik al eens gezegd dat geduld niet mijn sterkste kant is? Of me overgeven aan zaken waar ik geen grip op heb? De perfectionist in mij wordt opnieuw getest. Alsof die boodschap niet al duidelijk was.

Komt daarbij nog de boodschap van  mijn werkgever, die ik afgelopen maandag kreeg, dat mijn tijdelijke contact niet zal worden verlengd. Balen als een stekker dus want ik vond mijn werk echt heel erg leuk. Eerlijk is eerlijk, vanuit het bedrijfsbelang gezien begrijp ik die beslissing. Natuurlijk zou ik bijna willen zeggen. Ik kost geld, ze krijgen er niets voor terug èn er is geen voorspelling over wanneer ik weer voldoende hersteld ga zijn om te kunnen werken. Maar f*ck wat ben ik nu verdrietig.

Maar hey… De zon schijnt, de wereld draait, ik adem en… ga door!

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

4 gedachten over “Teleurstelling…

  1. Volhouden! Ook al is het nu echt k*t. En misschien valt dit helemaal verkeerd wat ik nu zeg, maar je krijgt nu ook de tijd om aan je herstel te werken. En juist die dingen te blijven doen die jij leuk vindt!
    Wat je tot nu toe schrijft is bijna een op een mijn verhaal….
    🍀🍀

    Geliked door 1 persoon

  2. Laiverd het leven is soms zo oneerlijk en niet leuk. Maar je karma en doorzettingsvermogen gaat je redden. Houdt vol meissie je bent nog niet klaar met dit leven en het leven niet met jou.ik denk aan je en stuur je in gedachten mooi Reiki energie. Puur en krachtig. Dikke knuffel van ons. Granny en Bonjaski😘🙏🏼

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: