Covid-Red onderzoek..

UMC Utrecht

Inmiddels heb ik alles ontvangen om mee te gaan doen aan het Covid-Red onderzoek waar ik me voor had aangemeld en ik al eerder over schreef. ( https://www.covid-red.eu )

De app is gedownload op mijn mobiel en de ‘watch’, die alleen tijdens het slapen gedragen hoeft te worden, gekoppeld of ge-connect zoals het tegenwoordig zo fraai wordt genoemd. Iets wat ik sowieso al een irritant dingetje begin te vinden.  Het ‘ver-engelsen’ van onze, in mijn ogen, prachtige taal. Maar goed, ook ik betrap me er wel op dat ik veel engelse woorden gebruik. Dus wuiven we het maar weg als futiliteit.

Het onderzoek, daar was ik, startte vanochtend om 8.30 uur. Ik mocht namelijk eerst naar Certe voor mijn 2-wekelijkse bloedpriksessie. Dus daarna de eerste van vier vingerprikpakketten erbij gepakt. Handen wassen, drogen ontsmetten, prikken en minimaal 3 druppels bloed opvangen. Nadat dit gelukt was heb ik meteen alles ingepakt in de meegeleverde enveloppe. Stap 1: CHECK!

Bloedprikken

Op weg naar de brievenbus merkte ik al snel dat mijn kuiten pijn begonnen te doen  alsof mijn spieren van die kleine inspanning, we praten over nog geen 400 meter heen en terug, al aan het verzuren waren. Ik vraag me nu toch serieus af wat dit veroorzaakt. Vooral omdat ik bij een kleine inspanning nu ook duizelig word. De onzekerheid groeit. Wat gebeurt er toch allemaal in mijn lichaam? Ik dacht dat het heel langzaam beter ging, de 24/7 tintelingen worden geleidelijk aan minder, gisteren zelfs een hele dag niets. Vandaag trouwens gewoon weer aanwezig. Maar hoe dan ook: PostNL kan zijn werk doen.

Steeds vaker denk ik de laatste tijd dan ook aan mijn moeder, die zoveel zieker, dan ik, was. Hoe zij maar zelden klaagde, eigenlijk nooit. Althans niet zichtbaar voor mij. Hoe heeft ze dat in hemelsnaam al die jaren vol gehouden,  hoe heeft ze het leren accepteren, er haar weg in gevonden. Met al haar hobby’s die ze stug bleef volhouden. Ik heb in het verleden al vaker gezegd: Ik zou willen dat ik de helft van haar wilskracht en doorzettingsvermogen had. En die gedachte wordt alleen maar sterker. Mam: ‘Ik was al trots op je! Maar het groeit nog steeds met de dag!’

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

5 gedachten over “Covid-Red onderzoek..

  1. Ben ook gestart met de covid red, gewoon doen.
    Je weet pas wat je aan je moeder hebt gehad, als ze er niet meer is..
    Iedereen zijn moeder is de aller aller beste.
    Diep van binnen wist ze dat je super trots bent!

    Geliked door 1 persoon

  2. Ook ik vandaag de eerste bloedtest voor COViD-red opgestuurd.
    En ja, dat verzuren, en door lopen, en de pijn…zo herkenbaar.

    Like

    1. Wat een ontzettend vervelend gevoel is dat he?! Ik, persoonlijk, blijf het moeilijk vinden te accepteren dat mijn lichaam me niet meer laat doen wat ‘vroeger’ zo normaal was.

      Like

      1. Ik blijf daar ook mee vechten. Niet weten wanneer de man met.de hamer komt, ik kan soms nog gewoon janken dat ik sommige gewone dagelijkse dingen niet.meer kan, terwijl.ik daar vroeger mijn hand niet voor omdraaide.

        Geliked door 1 persoon

      2. Klinkt inmiddels zo bekend, Wieke. En ik zit nog maar 7 weken in dit traject. Het overgeven aan, accepteren van, de ups and downs… het lukt me, tot mijn grote frustratie, niet goed.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: