Eerbetoon.

8 jaar geleden overleed mijn moeder. Na een strijd van 53 jaar tegen nefrotisch syndroom en de laatste anderhalf jaar tegen kanker.

53 jaar lang. Dat is het aantal jaren dat ik nu leef. 40 jaar geleden was het zover, ze moest gaan dialyseren. De eerste stap was het plaatsen van een shunt. En toen op naar 3 dagen per week dialyseren. Wat een impact had dit op ons gezin. Mijn vader werkte fulltime, ik was 13 en ging naar school. Na schooltijd was het mijn ‘taak’ om voor het eten te zorgen. Immers zij voelde zich dan de rest van de dag te slecht om ook dat er nog bij te doen. En dat vond ik niet meer dan begrijpelijk!


Na een jaar kwam er een ‘keet’ achter het huis te staan. Met daarin een steriele omgeving en alle dialyse apparatuur. Mam hoefde nu niet meer de deur uit. En zodra ze was aangesloten kon ze ‘thuis’ eten. Wij, pa en ik, konden haar gezelschap houden tijdens de 4 uur die ze aan de pomp lag.
Gelukkig kreeg ze na nog eens anderhalf jaar een donornier.  Maar voor deze ‘perfect’ zijn werk deed volgden er nog 3 spoedopnames, van gemiddeld 3 weken, door afstotingsverschijnselen. Meerdere keren leek het kantje boord te zijn. Moesten we met spoed naar het ziekenhuis met in ons achterhoofd dat we afscheid moesten gaan nemen. De stress die dat met zich mee bracht zorgde ervoor dat ik de 3 klas MAVO nog een keer over moest doen. Maar gelukkig keerde het tij en konden we terug naar een normaal leven.

15 jaar heeft dat geduurd. Het leven leek weer zorgeloos. Toen begon het van voren af aan. De donornier werkte niet meer en opnieuw moest ze 2 jaar lang dialyseren ( dit keer niet meer thuis maar in het Beatrixoord in Haren ) en gelukkig er kwam een tweede donornier. Nadat ook deze af en toe wat problemen gaf, heeft de tweede nier wel tot haar overlijden zijn werk gedaan.

Mam, 3 maanden voor haar overlijden.

Vandaag is het voor mij een driedubbele dag qua emoties. De sterfdag van mijn moeder ( blijft toch een moeilijk ding voor mij qua gemis ), de emotionele en lichamelijke impact dat het hebben van nefrotisch syndroom heeft op mijn dagelijkse leven en dat van mijn gezin maar ook de hoop dat met de huidige wetenschap en medicatie er misschien wel een hele goede toekomst is. Kortom mijn hoofd draait weer overuren.

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

5 gedachten over “Eerbetoon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: