Stemmen

Vandaag gebruik gemaakt van de eerste van drie dagen die we als bevolking mogen gebruiken om te stemmen. Wat een prettig gevoel: Geen mens in het stemlokaal behalve degenen die mijn gegevens controleerden en me mijn biljet + rood potlood gaven. Geen overvolle hokjes, geen wachtrijen. Aan de ene kant het gebouw in, aan de andere kant er weer uit.  Netjes met pijlen op de grond geplakt om de route heel duidelijk te maken. Als herinnering mocht het rode potlood mee naar huis.

En heel belangrijk: helemaal Coronaproof. Een heel veilig gevoel nu ik me toch behoorlijk onzeker voel door de immuunsuppressie. Alles om maar niet wat voor virus dan ook op te lopen. Alle kleine beetjes helpen hoop ik dan maar.

Ik blijf het dan ook apart vinden dat er toch nog zoveel mensen zijn die Corona als een pressiemiddel zien om de bevolking onder controle te houden. Die blijkbaar niet willen inzien dat dit toch wel een heel beroerd virus is. Begrijp me niet verkeerd: ook ik ben gezond sceptisch! Ook ik heb vragen en de antwoorden daarop vind ik ook niet altijd even duidelijk. Maar ik probeer me wel zoveel mogelijk aan de regels te houden. Natuurlijk wil ik ook graag terug naar het oude normaal! Vrienden kunnen knuffelen, bezoek uitnodigen, uit eten, lekker winkel in, winkel uit, mijn kleindochter veel vaker zien. Maar het risico dat ik dan iets oploop dat mijn gezondheid in gevaar breng is dan ook veel groter. En dat beangstigt me.
Iedereen heeft uiteraard recht op zijn eigen mening. Maar graag dan wel met respect voor de ander?! Niemand kan aan de buitenkant zien of je gezondheid goed of slecht is. Want laten we eerlijk zijn. Ook zonder Corona lopen veel mensen gezondheidsrisico’s.

Gisteravond weer een verwenmomentje gehad. Ergens vorig jaar had ik een elektrisch voetenbad gekocht en eigenlijk nooit gebruikt ( lees: 1 keer! ). Echt weer zo’n hebbedingetje die in de kast is beland en vergeten. Maar gisteravond heb ik er heerlijk met mijn voeten in gezeten. Lekker warm water en sonische trillingen. Wat was dat een heerlijke afleiding van de continue brand en tintelingen in mijn voeten.  Dit gaat een vast avondritueel worden!

Nu eerst maar proberen weer een uurtje te rusten.

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: