Wandelingetje

Vanochtend was ik alweer op tijd uit bed. De Temazepam die ik trouw iedere avond neem doet hooguit 5,5 uur zijn werk. Dus om 5.50 uur was het weer rise and shine.
Al is de shine er voor mijn gevoel inmiddels wel een beetje af. Ik zie bleek en moe met wallen onder mijn ogen. Eigenlijk zie ik er precies zo uit zoals ik me voel. Het zware, brandende gevoel in mijn benen, die er 24/7 is en maakt dat ik me nergens toe kan zetten, blijft ook en wordt eerder erger dan minder. Iedere beweging is me eigenlijk teveel en voelt loodzwaar. Iedere stap kost moeite en concentratie. Ook de kramp die ik steeds vaker krijg is enorm vervelend. Eerst had ik dit alleen in mijn benen maar nu ook in mijn handen. Zo erg zelfs dat mijn vingers dan helemaal krom staan. Alsof ze uit de kom zijn geschoten. Dit houdt soms minuten lang aan en doet verhipt veel pijn.


Blijkbaar kan dit door de Endoxan komen. ‘Aantasting van zenuwen en zenuwuiteinden’ staat netjes in de bijsluiter. Gelukkig helpt de furosemide wel goed tegen het vocht vasthouden in mijn benen. Helemaal in combinatie met de door mij inmiddels geaccepteerde compressiekousen. Mijn geliefde enkelsokjes kan ik al zeker een half jaar niet meer aan omdat dit heel erg knelt rond de enkels.
Ook merk ik dat ik regelmatig een gevoel van bijna omvallen heb, wankel zijn. Het maakt me onzeker en ik ga ervan uit dat dit te wijten is aan lichamelijke vermoeiend.

Toch vanmiddag met Herman een ommetje gedaan door de wijk. De zon scheen en ondanks dat het fris was weiger ik alleen maar in huis te blijven zitten, al is het wel heel verleidelijk. Met de benen omhoog is de meest prettige houding maar lijkt me voor mijn lijf en geest uiteindelijk beslist niet bevorderlijk. Dus even 3 kwartier met de neus in de wind. Frisse lucht, zonnetje in het gezicht en de spieren in beweging.

Onderweg, nog maar net van huis, vond ik een ‘happystone’. Ik wist al dat deze, ook in Assen, regelmatig worden gemaakt en neergelegd maar zelf had ik er nog niet 1 gezien. Nu wel! Het voelt fijn nog wel bewust te kunnen zijn van mijn omgeving. Nog wel ook de leuke dingen op te merken en van te kunnen genieten. Ik heb de ‘happystone’ niet meegenomen maar wel een foto van gemaakt.

Maar foei het valt dan toch wel weer tegen als je dan thuis bent en gaat zitten. Mijn kuiten en voeten branden nu nog erger. Normaal gesproken kan ik veel langer wandelen en kan ik daar ook echt van genieten, nu voelt het als een opgave om mijn lijf zo fit mogelijk te houden. Toch heb ik beslist geen spijt dat we gegaan zijn.

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: