180 graden

Zo voelt het inmiddels,  mijn leven is 180 graden gedraaid.
Ik, de moeder, de oma, de partner, de werknemer, dit in willekeurige volgorde trouwens, merk iedere dag opnieuw dat mijn leven zoals ik was gewend niet meer bestaat.

Ik voel me geen goede moeder en oma meer want ik ben moe, geen goede partner want ik ben moe, geen goede werknemer meer want ik ben moe.
Mijn lichaam is moe! Mijn hoofd zo vol en druk dat ik niet meer kan focussen. En ook dat is zwaar vermoeiend. Mijn gedachten schieten, ongecontroleerd, alle kanten op.

Ik zie mezelf dikker worden, mijn gezicht, mijn buik, mijn benen. En de weegschaal tikt inmiddels de 93,5 kg aan. Voordeel is dat ik lang ben en niet meteen tonnetje rond oog. Wat me ook zo stoort is mijn vermoeide gezicht, kleine ogen, wallen. 1 ding is zeker, aantrekkelijker gaan we er niet op worden.
Ik weet het, dit zou totaal niet relevant moeten zijn maar als ik dan toch al heb besloten om in deze blog alles eerlijk op te schrijven dan hoort ook dit erbij.
Daarom toch maar de Griekse yoghurt die ik als ontbijt neem gewijzigd van 2% vet naar 0% vet. Alle beetjes helpen? Of hou ik ook hiermee mezelf voor de gek?

Ik, de vrouw, die er altijd voor iedereen wilde zijn, wilde helpen, het leven voor anderen zo fijn mogelijk wilde maken en vooral de doorzetter. Die heus al wel haar portie ‘struggles’ heeft gehad (maar wie heeft dat niet? Iets met ieder huis heeft wel een kruis) en dat er dan altijd gewoon even naast of bij deed.  Immers het leven gaat over rozen maar rozen hebben doorns waar je af en toe in stapt. Even slikken, balen, huilen, schreeuwen en weer doorgaan was mijn motto.

Nu het niet op dezelfde manier kunnen handelen, dealen met wat het leven voor je in petto heeft is zo f*cking frustrerend. Voor mijn gevoel stel ik iedereen maar ook vooral mezelf enorm teleur. Het ‘nee’ moeten zeggen omdat ik gewoonweg de energie niet heb om er te zijn voor de ander.
Ik en ‘nee’ zeggen. Ik en afhankelijk zijn van een ander. Wat een beroerde lessen om te leren zeg. En dit zijn nog maar de eerste 2 die ik kan bedenken.
Dit gaat nog een heel interessant project/traject worden ben ik bang. Met waarschijnlijk heel veel vallen en opstaan, verdrietjes en frustraties.

Inmiddels mijn eerste portie pillen voor vandaag weer gehad. En door!

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: