Wakker! Klaarwakker!

En daar gaan we weer! Omdat ik niet iedere nacht een slaappil durf nemen uit angst voor afhankelijkheid heb ik gisteravond geen genomen. Eerst duurde het een uur voor ik geen besef meer had van wakker zijn of slapen. Dat vind ik persoonlijk al winst.  Dit betekent voor mij namelijk dat ik ‘uit’ sta.
Ik heb sinds de Prednisolon maar 2 standen meer: aan of uit. En ‘uit’ duurt hooguit 2 uur zoals ook nu wel weer blijkt. Het is nu 3.25 en ik ben alweer een uur klaarwakker.

Verdomme… ik moet morgen, nee dat zeg ik verkeerd, ik moet straks werken! Hoe dan?
Mijn hoofd draait op volle toeren. Ik hoor zinnen die ik eerder die avond op tv heb gehoord die blijkbaar zijn blijven hangen, of stemmen die me geïrriteerd hebben, mijn boodschappenlijstje en de to do en don’t list, de zorgen die ik heb. Verschrikkelijk! HOU OP! Hou alsjeblieft op!

Om 4.40 weer terug in bed. En maar liggen woelen. Uiteindelijk toch nog een uurtje ‘uit’ gestaan maar om half 7 was ik opnieuw klaarwakker. Waarop ik maar weer het bed uit ben gegaan want ik moest toch naar Certe om bloed te laten prikken. Ook dat liep geweldig maar niet heus. Links geprikt maar blijkbaar verkeerd dus er kwam amper bloed. Dus hup daar een pleister en op naar de andere arm. Nieuwe naald, nieuwe buisjes. De andere werden netjes weggegooid.  Ben je eindelijk maar toch klaar dus de jas aan en al op weg naar de uitgang, zegt de prikdame: ‘Shit, er is nog een tweede pagina, ik moet nog een buisje!’
Neeeeee!!! Dit ga je niet menen.  Dus de jas weer uit, arm weer bloot en prik nummer 3 er maar naast.
What more can you want?

Inmiddels weer thuis en al de nodige telefoontjes gepleegd waaronder met collega en leidinggevende: hoe verschrikkelijk ik dit ook vind, ik kan niet meer, ik ben op. Emotioneel en lichamelijk. Dus heb ik me met lood in de schoenen ziek gemeld.

Ik was wel gewaarschuwd door de nefroloog: dit traject wordt heel zwaar. Maar ach ik kan veel handelen dus ik nam aan dat ik dit wel even zou fixen. Nu, na anderhalve week medicatie, moet ik het wel toegeven al wil ik dat niet. Dit is veel zwaarder dan ik had kunnen vermoeden. Dan ik had verwacht. Dan ik had gehoopt?
Ik zou niet weten hoe ik mijn werk op deze manier kan doen. Ik heb veel contact met klanten. Zowel B2B als B2C. Daar kan ik huilbuien, ongeduld en boosheid niet bij gebruiken. En mijn werkgever al helemaal niet.
Wat voelt dit als falen zeg. Ik, de perfectionist, moet bakzeil halen. Toegeven aan het feit dat de medicijnen me de baas zijn geworden. Niet meer kunnen functioneren zoals ik van mezelf gewend ben, van mezelf verlang?!
Ik ben bang. Waar gaat dit nog heen?

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: