Kilo’s

Mij hele leven roep ik het al: 90 kilo never, nooit, niet! Alles behalve dat!

En nu, 6 dagen aan de medicatie, niet meer of anders eten dan normaal en ik ben er al overheen. In 1 week tijd 4 kilogram erbij. Verdorie, waar gaat dit heen?

Het maakt me moedeloos en bezorgd. Ik voel me verdrietig en lelijk nu ik op alle gekke plekken begin op te zwellen. Mijn gezicht, buik, vingers, alles wordt ‘ronder’. Mijn ringen beginnen inmiddels flink te knellen, dus die gaan maar in mijn sieradendoosje. Blijkbaar is het vocht, als ik het internet mag geloven tenminste, dat ondanks de Furosemide achterblijft . Ik zoek me suf naar info om dit langzamer te laten gaan. Maar helaas de oplossing is blijkbaar niet zo eenvoudig bij Prednisolon gebruik.

Ik at bijvoorbeeld nooit in de ochtend. Geen trek zo vroeg op de dag. Maar ik moet immers nu wèl ontbijten (verplicht bij de ochtendpillen). Lunch is ook maar 2 of 3 volkoren boterhammen, meestal met kipfilet. Hoe mager wil je het maken? Pindakaas op je brood wordt geschreven: moet je dat wel lusten. Alleen de geur maakt me al onpasselijk en dat is niet ineens nu, ik heb pindakaas nooit gelust. Ook als avondeten neem ik normale porties en schep geen 2e keer op. Tussendoor wat druiven of ander fruit.

Lijkt er nu op neer te komen dat ik ook het avondkoekje bij de thee, een chocolaatje op zijn tijd en dat handje chips achterwege moet laten? Hoe bewust moet iemand worden van ziek zijn? Zucht!

Waar ik ook veel over pieker is de stelling van de nefroloog: mijn aandoening zou niet erfelijk zijn. Maar hoe toevallig zou het dan zijn dat ik precies dezelfde aandoening heb gekregen als mijn moeder? En stel het is op de èèn of andere manier wel erfelijk? Welk risico lopen dan mijn zoon, dochter en kleindochter?

Daarom heb ik besloten om te gaan informeren in hoeverre ik me kan aanmelden voor genetisch onderzoek. Om vast te laten leggen waar het in mijn genen fout is gegaan zodat mijn kinderen en kleinkinderen zich, mocht het ooit nodig zijn, meer houvast zullen hebben dan ik. Immers mijn moeder is er niet meer en daardoor is dat stukje onderzoek voor mij niet meer mogelijk. Uiteraard hoop ik dat dit nooit nodig gaat zijn. Maar ik zie het wel als een verplichting naar de rest van mijn familie.

Maar eerst nog eerst wat meer tijd nemen om mijn weg te vinden. De focus weer duidelijk krijgen, het pad waar ik naar toe wil.

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: