Afwachten.

Vandaag las ik in ‘mijn WZA’ dat ik 10 maart te horen krijg wat het behandelingsplan gaat worden.
Dan staat het telefonisch consult gepland.
Ook maar meteen een herhaling gevraagd voor de huidige medicatie want anders ga ik het niet redden tot 10 maart. En nu is het natuurlijk ook nog het wachten op een CT scan.

Ergens begin ik nu wel zenuwachtig te worden, wat staat me allemaal te wachten?
In ieder geval kan ik me opmaken voor een maatje, of 2, meer. Dat is helaas de realiteit met de Prednison.
Wat de andere rotzooi met zich mee gaat brengen is nog een verrassing. Maar verheugen doe ik me zeker niet.

Ik merk dat mijn hoofd heel vol zit. Ik heb even geen zin meer in dolletjes. Eerder meer behoefte aan buiten… het gevoel te willen ontsnappen.
Waaraan? Geen idee, maar alles begint me zo te benauwen.

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: