Membraneuze glomerulopathie

Net terug uit het ziekenhuis van mijn afspraak bij de nefroloog.
Ik heb dus wel, net als mijn moeder de diagnose: membraneuze glomerulopathie gekregen!
Iets dat niet erfelijk is/zou zijn. Blijkbaar heb ik dus gewoon domme pech!


Inmiddels is mijn nierfunctie van 96% in februari 2020 naar 66% in februari 2021 gezakt. Dat is dus flink mis.
De arts wil zo snel mogelijk een CT scan van mijn nieren laten maken om eventuele trombose in de nieraderen uit te sluiten. Dit omdat ik aangaf dat ik, sinds ik de Losartan gebruik, minder pijn in mijn nierstreek heb. Dus het wachten is nu op een oproep daarvoor.
Ook moet ik meteen weer starten met het verzamelen van 24-uurs urine. Dus de containers staan alweer klaar en ik kan weer even een dagje proberen me thuis te vermaken.


Als de uitslag van de scan ‘goed’ is en de uitslagen van urine en bloed duidelijk, word ik meteen aan een heel arsenaal aan medicatie gezet waaronder antibiotica, prednison, vitamine D, calcium, cyclofosfamide, cotrimoxazol, losartan, furosemide en nog een aantal andere.
De prognose uiteindelijk lijkt gelukkig wel weer goed. Dus daar houd ik me nu maar aan vast.


2 jaar lang zware medicatie die, volgens de arts, vergeleken kan worden met een chemo-kuur qua aanslag op mijn lichamelijke en waarschijnlijk ook geestelijke gesteldheid. Maar daarna is er een grote kans dat ik in remissie ben en de medicatie kan afbouwen naar 0.


Pilletje hier, pilletje daar: Jeannette weer klaar!
Dit moet mijn lijfspreuk maar worden.

Gepubliceerd door Niergeklier

50+, vrouw, moeder, oma, nierpatiënt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: