Mijn treinreis…

Ik zit in de trein naar de toekomst
En staar afwezig uit het raam.
Mijn gedachten vliegen naar mijn verleden.
Waar kom ik eigenlijk vandaan?

Het pad lag niet bezaaid met enkel rozen.
De doorns deden soms veel pijn.
Maar hebben mij daarmee wel gevormd
tot de vrouw die ik blijkbaar moest zijn.

Dus reis ik verder mee naar de toekomst.
Probeer alles te laten komen en gaan
en het ‘wat is’ te accepteren
Tot  ik weer rechtop kan staan.

Kadootje.

Kadootje voor mezelf.

Vandaag mezelf getrakteerd op een kadootje. Ik wilde al langere tijd een nieuwe ( ja, ik heb er al een aantal ) tattoo.
Wat het moest worden had ik ook al bedacht: een Bij!

Een Bij staat voor:
*Loyaliteit
*Gestructureerd Leven
*Bescherming en Zelfverdediging

Design.

Dat somt wel zo ongeveer op hoe ik in het leven sta. Wat mij typeert zeg maar. Al ligt het stukje ‘Gestructureerd’ op dit moment even helemaal op zijn gat door mijn grote vriend Prednisolon.
Maar omdat ik er nog steeds vanuit ga dat dit een tijdelijk ding is, ben ik ervan overtuigd dat ook de structuur wel weer terugkomt.

Om 14.00 mocht ik me dus melden bij de tattooshop. ( http://knoutskey.com ).Toch wel een beetje een gespannen gevoel. De laatste keer was toch alweer een aantal jaren geleden.

Nu kende ik Robin ( de tattoo-artist ) al via mijn dochter dus het welkom was warm en ik voelde me meteen op mijn gemak. De andere medewerkers, die mijn dochter ook kennen, gaven me meteen een geweldig compliment. Ze konden wel zien dat Thirza mijn dochter is. Hoe mooi is dat? Want hoewel ik natuurlijk vreselijk bevooroordeeld ben, ik heb een ontzettend mooie dochter! Juist omdat ik door het medicijngebruik er, in mijn ogen althans, niet al te ‘fris’ uitzie deed me dit zo goed.

Al met al na 3 kwartier kletsen en geprikt worden kon ik mijn nieuwe aanwinst bewonderen. Mijn Bij in dotwork. Wat een fijn gevoel. Mijn permanente reminder!
Zodra het helemaal genezen is zal ik een foto plaatsen. Tot dan houd ik het nog even voor mezelf. En geniet nog na van een uurtje even niet denken aan alles wat me dagelijks bezighoudt.

Vandaag ben ik blij!

Seizoenen en gevoelens..

Lente

Lente, zomer, herfst en winter. Wie kent de seizoenen niet?! Ik kan me nog herinneren dat ik vandaag, 2 jaar geleden, met manlief aan het strand van Schevingen was. Even uitwaaien!
Heerlijk voorjaarsweer, het zonnetje scheen, lekker lunchen in de buitenlucht.
Hoe anders is dat vandaag. Het lijkt wel herfst. De lucht is grijs, het regent en waait en bovenal het is koud, heel koud: 3 graden Celsius.
Diezelfde seizoenen voel ik ook altijd in mezelf. Ze hebben, zolang ik me kan herinneren, veel invloed op hoe ik me voel.

De herfst, niet echt mijn favoriete seizoen, voor mij de weg naar de winter, soms guur, soms nog een waterig zonnetje, veel regen. Wel houd ik van de kleuren waar de natuur ons dan op trakteert. Bladeren die van groen naar alle schakeringen bruin en rood verkleuren. Bloemen waar niets anders van overblijft dan een kale  nerfvorm. Mooi in al hun eenvoud. Dit heeft me al mooie foto’s opgeleverd. ( toen fotografie nog actief mijn hobby was )

Mooi in eenvoud

De winter die ik, als seizoen, sowieso al liever oversla omdat ik niets met donker, nat, guur, storm en kou heb. Donker associeer ik het liefst met slapen! Dat wintergevoel heb ik op mijn ‘slechte dagen’. ‘Winterblues’

Sedum in de winter

De lente, het voorzichtige zonnetje, prikkend door de bewolking, het gevoel van we gaan de goede kant weer op. Een beetje zoals ik me voelde toen de nefroloog vertelde dat hij ‘Voorzichtig positief’ was.

De zomer, associeer ik, kort en bondig, met zon, zee, strand en ontspanning. Ik hou van de zee, het geluid van de branding maakt me rustig, de geur van het zoute water, de complete ontspanning die ik dan voel, waardoor ik weer even helemaal op kan laden.

Ik kan niet wachten op het weer voelen, beleven, ervaren. Fysiek naar zee gaan, en dan bij voorkeur het Noordzeestrand of 1 van de eilanden is, vanuit Drenthe wel altijd meteen verbonden aan een flinke rit. En daar heb ik, vooral tegenwoordig niet echt de energie meer voor. Bovendien moet ik om de haverklap naar het toilet door de diuretica. Niet echt een handige bijwerking.  En zeker niet 1 die helpt in de ontspanning: het continue moeten weten waar een toilet is.


Maar de zomer en het bijbehorende gevoel zal ongetwijfeld, voor mij, ook het symbool zijn als ik aan het eind van mijn traject te horen ga krijgen: “Je bent beter!” Kortom: Op naar de zomer! Wanneer die ook maar mag komen!

Ik ben er klaar voor!

Op weg naar de Horizon

Blöf heeft een nieuw nummer uit, gisteren hoorde ik het voor het eerst in de auto. De tekst, vooral van het refrein, pakte me meteen. Hoe ontzettend toepasselijk op hoe ik in mijn leven ben gezet na de diagnose nefrotisch syndroom.

“Ik ben op weg naar de horizon
Ik ben op weg naar de horizon
En ik weet niet wat erachter ligt
De grote wereld waar alles kon
Die is behoorlijk uit evenwicht”

Ik ben ook op weg naar de horizon, naar het, hopelijk, herstel dat daar gloort. Alleen was ik gisteren te moe om ook maar iets te doen. Dus ook schrijven lukte niet. Het gevoel in alles achter de feiten aan te lopen, je vooruit te moeten slepen. De vermoeidheid door al 4 weken achtereen veel te weinig uren te slapen. Het begint me op te breken. Lichamelijk maar inmiddels ook, steeds meer, geestelijk. Verdriet en frustratie voeren de boventoon en dat is wel het laatste dat ik wilde. Maar het lukt me even niet mezelf de spreekwoordelijke: ‘schop onder de kont’ te geven.

Vandaag stond deel 2 van het seizoen gereed maken van onze caravan op de planning. Deel 1 was het op de plek zetten en de vaste vloer leggen. Dat deel hadden we al eerder gedaan. Althans, manlief had dat al gedaan. Normaal gesproken is de voortent en luifel plaatsen een routineklusje die we, met zijn tweeën, binnen no time geklaard hebben. Maar dan werkte ook mijn lichaam gewoon mee. Vandaag helemaal niet. Mijn handen en voeten staan weer helemaal krom van de kramp. En voor mij zit er dus niets anders op dan, gefrustreerd en verdrietig, toekijken hoe hij alles alleen moet doen. Wat een beroerde lessen om te leren, ik, de vrouw, die altijd wil en kon helpen. Samen, dus ook samen dingen doen, is voor mij heilig!

Inmiddels is alles gelukkig klaar. Met gepaste hulp van mij, drinken inschenken. Immers ook de innerlijke mens heeft verzorging nodig.

CovidRed onderzoek

Misschien heb je het ergens al gelezen of gehoord maar het UMC Utrecht is een onderzoek gestart of misschien een ‘slimme’ armband mee kan helpen in de strijd tegen Covid-19. De ‘slimme’ armband meet gedurende de nacht, want de armband draag je alleen tijdens je slaap ( 4 uur minimale draagtijd ), de veranderingen van je gezondheid zoals temperatuur, hartslag en ademhaling en duur van je slaap. Een verandering in deze indicatoren kan duiden op een besmetting met Covid-19. Zo zou de armband een besmetting kunnen signaleren, dagen voordat je als drager symptomen heeft.

Mijn vriendin voor de rest van het jaar!

Officieel is de armband ontwikkeld voor vrouwen die graag zwanger willen worden. Zoals is aangetoond stijgt bij de ovulatie onderandere de temperatuur en dit zou dan weer de vruchtbare periode aangeven. Met als bedoeling dat er op dat moment werk aan de winkel is voor het beste resultaat. Begrijp me vooral niet verkeerd, zwanger worden is niet de bedoeling en zal op mijn leeftijd dan ook een zeer interessante uitkomst zijn. En naar wat ik gelezen heb is de armband enigszins aangepast om voor dit onderzoek geschikt te maken.

Ik moet zeggen dat ik wel meteen geïntrigeerd was. Dus de informatie opgezocht, lang leve Google, en alles eens op mijn gemak doorgelezen. De aanmelding gedaan, kleine, eerste vragenlijst ingevuld en kreeg meteen via de mail een uitgebreide vragenlijst. Ook daar heb ik me meteen doorheen gewerkt. Ergens in mijn achterhoofd het ‘stemmetje’: “Ik zal vast niet mee mogen doen door mijn medicatiegebruik”. Maar tot mijn verbazing rolde ik overal doorheen en kreeg ik een bevestigingsmail dat binnenkort alle benodigdheden worden  toegestuurd. De armband, prikmateriaal en gebruiksaanwijzingen van de armband en de bijbehorende app.

Iedere ochtend een paar vragen invullen in de app. Maar ach, dat kan geen moeite genoemd worden wat mij betreft. Vooral omdat ik toch retevroeg wakker en dus uit bed ben door mijn, inmiddels zo gehate, Prednison gebruik.
Ook moet ik over de testperiode, die totaal zo’n 7 tot 9 maanden zal gaan duren, iedere 2 weken een online vragenlijst invullen, opnieuw appeltje eitje wat mij betreft en 4 keer bloedprikken middels een vingerprik en dit opsturen. In het verzamelde bloed onderzoeken ze dan of er antistoffen tegen Covid-19 zijn aangemaakt.

De werkwijze…

Al met al sta ik dus positief tegenover het onderzoek en dus: ‘Ik doe mee!’ ( En nee, dit is geen reclame of promotie om je over te halen dit ook te doen ). Ik doe mee omdat ik persoonlijk best wel huiverig ben om Corona te krijgen. Mijn gezondheid is alles behalve optimaal en ik wil er alles aan doen om de risico’s voor mijzelf te beperken. Covid-19 en nierfalen, een hartafwijking en vorig jaar ineens, out of the blue, die longontsteking hebben ervoor gezorgd dat ik meer bewust probeer te worden wat wel en niet goed voor me is. Dus ja, ik houd me zo goed mogelijk aan alle ‘regels’ en tot nu toe heb ik het geluk dat ik nog niet ten prooi ben gevallen aan het Coronavirus. En dat wil ik graag zo houden.